Статистика |
|---|
Онлайн всего: 1 Гостей: 1 Пользователей: 0 |
|
Главная » Архив материалов
Հայաստանի նկատմամաբ Ադրբեջանի տարածքային նկրտումները, որ առաջին հերթին վերաբերվում էին Արցախն ու Զանգեզուրին, 1918թ. մայիսից հետո վերաճեցին այդ բնիկ հայկական տարածքները իսպառ հայաթափելու և Ադրբեջանի բռնակցելու հետևողական քաղաքականության: Հայաստանի նորաստեղծ կառավարությունը, ինչ խոսք, այդ տարածքները պաշտոնապես հայտարարեց Հայստանի անբաժանելի մաս, «ինչպես Վրաստանի հետ վեճի ժամանակ, Հայաստանը հիմնվում էր ազգագրական /հայ բնակչության մեծամասնության/ սկզբունքների վրա, իսկ Ադրբեջանը` ռազմավարական, այսինքն պատճառ էր բերում Ղարաբաղի` Ելիզավետպոլին հարակից լինելը և դրա վտանգավորությունը Ադրբեջանի համար /հաշվի առնելով Թիֆլիսի ու Բաթումիի հետ հաղորդակցության ուղիների մոտիկությունը/ Հայաստանի հետ ընդհարման դեպքում: Առհասարակ պետք է ասել, որ անգլիացիներն ավելի շատ աջակցում էին Ադրբեջանին, քան Հայաստանին /գուցե պատճառը Բաքվի նավթն էր/»:
... Читать дальше » |
1919թ. սկզբին, երբ թուրքական զորքերը արդեն հեռացել էին Արևելահայաստանի գրավյալ տարածքներից, սկսվեց այդ վայրից գաղթել հայ ազգաբնակչության վարադարձը իր հայրենի օջախները: Սա առաջին հերթին վերաբերվում էր Երևանի մերձակա Սուրմալուի գավառի բնակչությանը: «Սուրմալուի շրջանից, - վկայում է Ռուբեն Տեր- Մինասյանը, - հազիվ 700 քառ. վերստ տարածություն էր մեր ձեռքին. մնացածը` Արալխի, Կողբի, շրջանները, /3000 քառ. վերստ/, քրդերի և թուրք -թաթարների ձեռքին կգտնվեին: Հոն ոստիկան և զորք ունեիք, բայց նրանք ավելի թակարդն էին ընկած: Այս շրջանից ուրեմն, որ ամենից հարուստն է Հայաստանի` իր բամբակով, իր առատ ջրերով ու հանքերով, մեզ ոչ մի օգուտ չկար, բացի վնասից»: Գավառի հայ ազգաբնակչությունը պարբերեբար ենթարկվում էր, սահմանախախտ թուրքական զորքերի ու քրդկան հերոսակախմբերի ասպատակություններին: Անպատժելիությունը և հայ բնակչության գրեթե լիովին անպաշտպան վիճակը թշնամուն այնքան ինքնավստահություն էր ներշնչել, որ անգամ թուրք- քրդական բազմա... Читать дальше »
|
 Սասանյան Պարսկաստանի և Բյուզանդիայի միջև սկսվում է Հայաստանը նվաճելու երկարատև պատերազմը, որը շարունակվում է 338—368 թթ.։ 338 թ. Հայաստանում գահակալում է Շապուհի որդի Ներսեհը, որին հայերը գահընկեց են անում և գահ բարձրացնում Խոսրով Կոդակի որդի Տիրանին (339—350 թթ.): Շապուհ II-ը բռնի կերպով նորից Հայաստանի գահն է բարձրացնում Ներսեհին։ Հայ ժողովուրդն ապստամբում է և դիմում հռոմեացիների օգնությանը։ 345 թ. գարնանը Շապուհ II-ը մեծաքանակ զորքով անցնում է Տիգրիս գետը և բանակ է գնում Հիլեյայի Սինգարա քաղաքի մոտ։ Այստեղ էլ տեղի է ունենում ճակատամարտը, որը կարելի է բաժանել երկու փուլի։ Առաջին փուլ։ Հայոց ծանր վահանավոր խիզախ հեծելազորը սկսում է մարտը։ Սկզբում հռոմեական և հայկական զորքերը նեղում են պարսից զորքերին։ Բայց պարսիկները, անցնելով գիշերային հարձակողական գործողությունների, պարտության են մատնում հռոմեական և հայկական զորքերին, որոնք ստիպված ... Читать дальше » |
 Առաջին աշխարհամարտի ավարտից հետո, Կովկաս մտած անգլիական զորքերի ճնշման ներքո, թուրքական զորքերը սկսեցին արագորեն հեռանալ Անդրկովկասում, այդ թվում նաև Հայաստանում իրենց կողմից գրավված տարածքներից: «Դեկտեմբերի 4-ին, -գրում է գեներալ Հովհ. Հախվերդյանը,- Երևանի և Էջմիածնի շրջանների հայկական պահակակետերից տեղեկացրին, որ թուրքական սահամապահները հետ են քաշվել, իսկ հաջորդ օրը պարզվեց, որ թուրքերը հապճեպ նահնաջում են դեպի Ալեքսանդրապոլ, որը դեկտեմբերի 6-ին նույնպես մաքրվեց թուրքերից»: Ռազմական նախարարության հրահանգով, հայկական զորամասերը անմիջապես զբաղեցրին թուրքական զորքերի կողմից թողնված տարածքները: Հայկական զորքերն Ալեքսանդրապոլը գրավեցին առանց էական միջադեպերի: Ալեքսանդրապոլում տեղակայվեցին հայկական դիվիզիայի 1-ին և 4-րդ հետևակային գնդերը` հրետանու և հեծելազորային գնդի օժանդակությամբ: Հայկական զորքերի հ ... Читать дальше » |
 Պարսիկ Սասանի թոռ Արտաշիրը 224 թվականին ապստամբում է, գրավում պարթևական մայրաքաղաք Տիզբոնը, իրեն հայտարարում է Պարսկաստանի թագավոր և ագրեսիվ գործողություններ սկսում Փոքր Ասիայի մանր ժողովուրդների դեմ։ 228 թ. Ադիաբենից Արտաշիրը շարժվում է դեպի Հայաստան։ Կասիուս Դիոնը հաստատում է, որ Պարթևստանը, Մարաստանի մի շարք շրջաններն ու մարզերը հնազանդեցնելուց հետո, Արտաշիրը արշավում է Հայաստան։
«Բայց այստեղ նրան դուրս վանեցին երկրի բնակիչները և մեդիացիներից ոմանք ու նաև Արտավանի որդիները, և նա, որպես ոմանք ասում են, փախավ։ Իսկ ուրիշներն էլ ասում են, որ ետ քաշվեց, որպեսզի պատրաստի ավելի մեծ զորք»,— գրում է Կասիոս Դիոնը։ Արտաշիր I-ի պատերազմը Հայաստանի հետ տեղի է ունեցել 228 թվականին՝ Հայաստանի և Ատրպատականի սահմանագլխում։ 230 թ. Արտաշիրը պատերազմ է հայտարարում հռոմեացիներին։ Նա անցնում է Եփրատ գետը, գրավում Միջագետքը և պաշարում է Մծբի ... Читать дальше » |
 Հռոմեական Տրայանոս կայսրը նոր ագրեսիա է սկսում Արևելքի երկրների, այդ թվում և Հայաստանի դեմ։ Տրայանոսը իր զորքերով 113 թ. հոկտեմբերի 27-ին մտնում է Ասորիք և պատերազմի է պատրաստվում Հայաստանի դեմ։ Իր արևելյան արշավանքը Տրայանոսն սկսում է երկու ուղղությամբ, դրանցից էր Մելիտենե-Խարբերդի դաշտը։ Այդ ուղղությունն ունեցել է խիստ կարևոր նշանակություն հարավից ու Տավրոսի լեռների կողմից իր զորքերի գլխավոր ուժերի աջ թևի և թիկունքի ապահովման համար։ Հենց այդ նպատակով էլ 114 թ. վերջին և 115 թ. սկզբին Տրայանոսը Մելիտենեից Խարբերդ է ուղարկում մի բանակ, որն առանց մարտի գրավում է Արածանիի գետափնյա Արշամաշատ քաղաքը (այժմյան Գյուլուշկերայի մոտ), որն ունեցել է ռազմագիտական և պաշտպանության համար խիստ կարևոր նշանակություն, իսկ կռվի ժամանակ նաև իշխել է Դիարբեքիրից Տիգրանակերտ, Տավրոսի լեռների վրայով Մուշի դաշտ իջնող և այնտեղից Մանազկերտ տանող ռազմական ուղուն։ Հռոմեացիների զորքերի գլխավոր ուժերը պետք է շարժված լինե ... Читать дальше » |
 Վրաց մենշևիկյան կառավարությունը, օգտվելով ՀՀ ծայրահեղ ծանր կացությունից (գրավյալ տարածքներ, փակ սահմաններ, տնտեսության կաթվածահար վիճակ, մի բուռ սովից ու համաճարակներից լլկված ժողովուրդ, դրան գումարած` հազարավոր անօթևան գաղթականներ), շահադիտական նպատակով մշտապես ոտնահարում էր Հայաստանի նորաստեղծ հանրապետության իրավունքները: Այդ մասին վկայում է այն փաստը, որ Վրաստանն ամեն կերպ ցանկանում էր սեփականացնել Թիֆլիսում եղած համակովկասյան նշանակության ողջ գույքի օրինականորեն Հայաստանին պատկանող մասնաբաժինը: Արդեն 1918թ. աշնանը Վրաստանը սկսեց իր հավակնություններն անթաքույց դրսևորել ինչպես Լոռի- Փամբակի, այնպես էլ սահմանամերձ հայկական այլ գավառների նկատմամբ: Թեև Հայստանի և Վրաստանի միջև սահմանները դեռևս ճշգրտված չէին, այդուհանդերձ, ինչպես գրել է Լեոն. «Լոռին կտրել Հայաստանի մարմնից` կը նշանակե հայ աշխարհի ամբողջ կյանքն ու կուլտուրական գանձերը ... Читать дальше » |
 18 лет назад вооруженные силы и правоохранительные органы Нагорно-Карабахской Республики провели блестящую операцию по ликвидации и уничтожению бандитских вооруженных формирований в поселке Ходжалу на территории НКР. Это было одним из первых подтверждений жизнеспособности молодого государства, его готовности обеспечить своим гражданам мирную и безопасную жизнь. К сожалению, уже после самой операции, в пригороде населенного в то время азербайджанцами города Агдам, было убито немало гражданских лиц, которым вооруженные силы НКР предоставили возможность покинуть зону боевых действий.
Агдамская трагедия, и в этом не может быть сомнений, была запланирована азербайджанской стороной, а жители Ходжалу, в том числе и насильно заселенные в поселок, оказались заложниками, а затем и жертвами, человеконенавистнической политики Азербайджанской республ... Читать дальше » |
 Հռոմի դրածո վրացի Հռադամիզդին հայկական գահից հեռացնելը առաջ բերեց Հռոմի նոր պատերազմը Արևելքի դեմ, որը պատմագրության մեջ հիշատակվում է տասնամյա պատերազմ (54-64 թթ. մ.թ.) անունով։ Արևելքի, այդ թվում Հայաստանի հարցը լուծելու համար Հռոմի կայսր Ներոնը ընտրում է մարտերում փորձված և ժողովուրդների հնազանդեցման մեջ ընդունակություններ ցուցաբերած զորավար Դոմացիոս Կորբուլոնին, որին, լայն լիազորություն և մեծաթիվ զորք տալով, 55 թ. ուղարկում է Կապադովկիա։ Հռոմեական դիվանագիտությունը ոսկու ուժով Պարթևստանում պետք է ստեղծեր ներքին դժգոհություններ և ապստամբություններ։ Այդ դիվանագիտությանը շուտով հաջողվում է Վաղարշ I-ի դեմ բարձրացնել գահի թեկնածու, Պարթևստանի նախկին թագավոր Վարդանի որդուն, ինչպես նաև ապստամբեցնել Վրկանաց երկիրը։ Վաղարշը ոչ միայն չի կարողանում օգնություն ցույց տալ իր եղբայր Տրդատին, այլև ստիպված է լինում 55 թվականին պատանդներ ուղարկել հռոմեացիներին՝ խնդրելով վերականգնել բարեկամական հին հարաբերությու... Читать дальше » |
 Նորաստեղծ բանակի անձնակազմի համալրման աշխատանքները սկսվեցին ծայրահեղ ծանր պայմաններում: «Հաղորդակցության ուղիների բացակայության պատճառով, յուրաքանչյուր գավառում հիմնվեցին զորահավաքային կետեր` պահեստազորի և նորակոչիկների հաշվառման ու զորակոչի համար: Վերականգնվեց զինապարտների հաշվառման հիմնարկների աշխատանքը, և սկսկվեց նրանց գրանցումն ու ցուցակագրումը»: Հանրապետության զինակոչի տարիքի քաղաքացիների հաշվառման գործընթացը և զորակոչը, ինչպես նաև զինված ուժերի անձնակազմի համլրումը կանոնակարգվում էին ՀՀ խորհրդարանի կողմից ընդունված օրենքներով: Մասնավորապես, համաձայն 1919թ. ընդունված «Զինապարտների հաշվառման ու զորակոչի մասին» օրենքի, պարտադիր զինվորական ծառայության հաշվառման էին ենթարկվում հանրապետության արական սեռի 16-43 տարեկան բոլոր քաղաքացիները: Զինծառայության ընդհանուր ժամկետը 18 տարի էր, ընդ որում, 3 տարին`իսկական զինվորական ծառայու ... Читать дальше » |
|
Календарь |
|---|
| « Июль 2010 » | | Пн | Вт | Ср | Чт | Пт | Сб | Вс | | | | | 1 | 2 | 3 | 4 | | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
|
