Թուրքական բանակը ջախջախելուց և Կովկասյան ճակատում վճռորորշ առավելության հասնելուց հետո, ռուսական հրամանատարության բարյացակամ վերաբերմունքը կամավորական խմբերի նկատմամբ իսպառ վերացավ: Հայ կամավորականներն իրենց դերն արդեն կատարել էին` աջակցել էին ցարական զորքերի փայլուն հաղթանկաներ տանել թշնամու նկատմամբ, և այժմ նրանց կարիքն այլևս չէր զգացվում:
Միանգամայն պարզ դարձավ, որ կայսրության կառավարող շրջանակների նպատակը ամենևին էլ հայ ժողովրդի կենսական շահերի սատարումը, նրա դարավոր իղձերի իրականացումը չէր, այլ սեփական ծավալապաշտական ծրագրերը կյանքի կոչելը: Նախատեսվում էր, որ հայաթափված Արևմտահայաստնում կայսերության հենարանը պետք է լինեն ոչ թե հայերը, այլ քրդերը և կազակները, որոնք պետք է վերաբնակեցվեին մեր ժողովրդի պատմական տարածքում:
